62 Zeikwijf 1042

Op het Antwerpse trendy Zuid zitten nogal wat kappers, en de vraag rijst dan meteen, kunnen ze ook knippen? Misschien wel, maar mij in ieder geval niet. Het zullen vrouwenkappers of kapsters zijn, die de ‘man’ er maar een beetje bij nemen en dan gewoon wat aanklooien. Het is snel gedaan en hup geld in het laatje. Maar ook wij hebben onze haartrots en willen een professional aan het werk, die ook het manshoofd ‘verstaat’.                                                                                                                                              Mijn vrouw heeft, via de wandelgangen bij een theekransje, een adres gevonden waar ene Tony de septer zwaait. De bewuste Tony kan ook zeer goed mannen knippen wordt er verzekerd.                                        Mijn haar hangt er uitgezakt bij, is veel te lang en er is geen land meer mee te bezeilen om er enigszins nog een coupe van te fabriceren. Ik kan het oplossen met een dot gel, maar daar krijgt mijn hoofdhuid jeuk van. Ik heb ook geen zin om me elke dag het lazarus te föhnen, zo ijdel zijn we nou ook weer niet. Dus opties zijn er niet en wordt het tijd voor een bezoekje aan Tony, de vermeende haarartiest.                                        Op de afgesproken tijd, 2 uur, parkeer ik mijn fiets tegen de gevel, bescherm hem tegen diefstal door het slot erop te gooien en daar bovenop nog eens een indrukwekkende fietsketting om het wiel en het frame te bevestigen. Ja, ik houd van mijn Achiel damesfiets. Ik betreed de moderne in veel wit ‘gekleurde’ salon waar twee hippe kapsters zich met klanten bezig houden. De enige man in de zaak, dus misschien Tony, staat me al op te wachten en ik geef hem een hand. ‘Marcel’, stel ik mij voor,‘ik heb een afspraak met Tony.’ ‘Dat komt goed uit want dat ben ik,’ zegt hij gevat. De barbier van veertig plus draagt een wit T-shirt, maar dan zonder mouwen, en dus zijn zijn ruim voorziene tatoeages met fel gekleurde afbeeldingen op zijn armen mooi te zien. Uit de V-hals kruipen vrolijk gekrulde donker blonde borstharen. Zijn kapsel is kort en zwart geverfd en in die achterlijke Ronaldostijl geknipt. Zijn uiterlijk geeft aan dat hij een jongen van deze tijd is en de mode op de voet volgt.                                                                                                                         Tijdens de wasbeurt praten we over de bekende koetjes en ook nog wat kalfjes in het bijzonder. Er loopt een irritant straaltje water bij het shampoo afspoelen mijn kraag in, maar dit wordt ruimschoots vergoed door een korte hoofdmassage, die me samen met het gemorste vocht een rilling langs mijn rug bezorgt. Uit de gesprekken blijkt dat Tony, in tegenstelling tot wat veel in het kappersvak voorkomt, geen Pielepoot is.                                                                                                                                                           We verhuizen naar de kappersstoel, waar het eigenlijke knipwerk moet gebeuren. De haarsnijder informeert hoe mijn haar geknipt moet worden en deze jongen is voorbereid op de voor de hand liggende vraag. Ik haal mijn I-phone te voorschijn en na enig prutsen en zoeken komt daar een foto van de alom geprezen Mattijs van Nieuwkerk te voorschijn incluis zijn weelderig geföhnde haardos.                           ‘Een coupe zo’n beetje als deze heer heeft, en absoluut niet opzij kaal geschoren en te kort geknipt,’ zeg ik met overtuiging. ‘Moet kunnen,‘ zegt de haarknipper, maar ik kan aan zijn gezichtstaal aflezen, dat hij die haardracht maar hopeloos ouderwets vindt.                                                                                                ‘Anders kom ik het huis niet meer binnen.’ zeg ik hem ten overvloede.                                                    ‘Zullen we dan maar aan de Ronaldo coupe gaan beginnen?’ antwoordt Tony vrolijk.                           ‘Een andere keer misschien, ik ben al vijf en veertig jaar met dezelfde vrouw getrouwd. Wat lang hè!’     ‘En begint het al te wennen,’kopt Tony in?                                                                                           ‘Helemaal wennen doet het nooit maar we passen ons aan.’                                                              ‘Helaas dan maar het M.v. N. kapsel,’ gaat hij overstag.                                                                        Net als de kapper zijn scharen en kammen bij elkaar gezocht heeft en aan het knippen wil slaan, zien we in de spiegel een blonde, klein beetje mollige, doch zeer aantrekkelijke klant de salon betreden. Ik schat een jaar of vijf en twintig. De Figaro verlaat dadelijk mijn hoofd om de dame te verwelkomen en roept een, achter een gesloten deur verblijvende employee, om te komen helpen. De klant in kwestie zijgt neer in een stoel en legt de baas en de kapster omstandig uit wat ze wil. Ze documenteert haar verlangens met foto’s op haar I-phone. Omdat ik toch even niets te doen heb en aan de kappersstoel gekluisterd zit volg ik zo half en half het gesprek. Het komt er op neer dat de twee vorige kappers waar ze geweest is, haar niet tot het voor haar bevredigende resultaat hebben kunnen behandelen. Ze hebben haar haar niet met de juiste kleurschakeringen ingekleurd en ook het knippen an zieg had niet het gewenste resultaat. Ik zie Tony rustig argumenteren. Hij stelt dat het voor hen onmogelijk is het werk van collega kappers te modificeren. Steeds maar weer andere kleuren over de bestaande mix gaat niet goed werken. De klant denkt dat ze koningin is en tatert maar door over wat ze wil en versterkt haar argumenten weer door vele shots op haar telefoon te tonen. Na meer dan tien minuten keert mijn coiffeur niet meer zo enthousiast als hij op de jonge dame afging, met zijn ogen draaiend en zachtjes blazend terug naar mij, zijn klant, waar hij mee bezig is en die geduldig zit te wachten. Hij legt mij mopperend zachtjes en discreet de onmogelijke eisen van de klant uit en vertelt dat hij niet aan de reparatie gaat beginnen. Ik bestempel volledig zijn gelijk, ook al uit eigenbelang, want Tony moet nog beginnen met mijn haar. En wie weet als ik hem nog meer verontwaardig door te zeggen dat hij niet zo kinderachtig moet zijn en het haarongelukkige vrouwtje moet helpen, hij mijn hoofd in een coupe omtovert dat de huidige voetbalcracks, Ronaldo incluis, tot voorbeeld kan dienen                                                         Als ik de kapsalon wil verlaten met een tevreden resultaat zie ik na het afrekenen, dat er nog steeds gediscussieerd wordt. De nu zielsongelukkige klant blijft maar doorzagen en raakt uit haar sloffen, omdat ze niet geholpen wordt. Een andere kapster verlaat haar klant om ook een steentje aan het dispuut bij te dragen.       

Zal het door het verlies aan tijd die ‘Zeikwijven’ veroorzaken komen, dat ik voor nog geen tien minuten kapperstijd vijf en dertig euro moet betalen?