63
Petropavlovsk Kamchatka
1197
Op een druilerige donkere, koude zondag op 24
mei gaan we na een stevig ontbijt om 10.30 in Petropavlovsk de boot af. De stad
is gelegen op een schiereiland in het noord oosten van Rusland boven Japan. We hebben geen visum, maar gewapend met een
shuttlebustoerticket laat de immigratie, na een grondige maar toch vriendelijke
Face to Face confrontatie, ons door de
douane. De rondlopende mannen in functie in de vertrekhal zijn meestal jong,
met doorgaans wat puistjes in het bleke gezicht en op het hoofd een beetje
malle te grote petten. Ze lijken ongeïnteresseerd met
een blik van; ’we staan hier ook maar voor ons nummer.’ We dralen wat rond en
weten niet wat te doen, want er staan geen taxi’s buiten. Met de shuttle bus
gaan is nooit spannend, dus dat doen we dan ook niet. Terug in de hal zie ik
een jonge dame staan met een bord; Panda Tours Exclusieve. Ik spreek haar aan
en vraag of ze een rondtoer doet in de stad. Ze antwoordt in vloeiend Engels en
bevestigt, dat dat geen probleem is. We onderhandelen de prijs en komen snel tot
een akkoord op $100 voor drie uur. We zijn al lang blij dat we kunnen vertrekken.
Tamara, de Panda dame, belt een wagen. Na tien minuten belt ze weer en dan
wordt ze gebeld en dan belt Tamara weer. Enfin, na een half uur geloven we er
niet meer zo in. Maar geduld schijnt toch een mooie zaak te zijn, want
plotseling komt het bericht dat de auto in aantocht is. We gaan naar buiten en
zien een oud vuil wit lijk met overal blutsen en los hangende carrosserie op ons afkomen. Eén koplamp brandt zwak, de ander niet. Het moet een Lada zijn, het
topmerk van de Russische automobiel geschiedenis. De chauffeur, die uit de
wagen klimt, heeft een over weelderige, rood bos haar en is gekleed in
dierenvellen en een bontmuts prijkt op
haar, ik moet zeggen, zeer bevallige hoofd. ‘Moet kunnen,’ denk ik. Natasja stelt zich
voor als Natasja en we klimmen achter in. Ik schuif met mijn voet wat rommel
opzij en er is een vochtige plek, gelukkig in het midden, zodat onze achtersten
het kunnen drooghouden. Tot mijn verbazing gaat Tamara voorin zitten, om als
gids ons van haar lieflijke stad kond te maken. We rijden de plaatselijke berg
op om van uitzicht en vulkaantrechters te kunnen genieten. De auto blijkt zeer
goed te rijden, en Tamara stuurt hem in een behoorlijk vaartje de kronkelende
de berg op. Op een uitzichtplek
aangekomen stappen we uit en lopen door de sneeuw naar de rand van de
parkeerplaats en zien geen bal. Het hele uitzicht heeft zich verstopt in een
dichte mistige brij. ‘Tant pis,’ denk ik en we stappen weer in. Op de weg terug
stoppen we halverwege op een plek waar je zeer schoon water kan tappen in
meegenomen flessen, kruiken of plastic bidons. Om te bewijzen dat het water veilig
is, drinken de dames het zo uit de leiding. Ik pas voor deze proef. Russische
magen worden automatisch van bacteriën verwijderd
door hun dagelijkse inname van glaasjes wodka. Weer in de stad aangekomen
stoppen we op het Lenin plein, omgedoopt in Theater plein. En zoals verwacht
wordt het plein gedomineerd door een enorm standbeeld van Lenin, over
zelfverheerlijking gesproken! Het theater is een niet onaardig gebouw. Nu gaan we naar de beren op het plein. Even
verderop zien we een grote groene met mos beklede beer met twee kleintjes. Zeer kunstig gemaakt. Verder is er nog een
standbeeld van Jean François de la Perouse, die
de Grote Oceaan in kaart aan het brengen was en in Petropavlovsk in 1787 een tijdje verbleef. We
rijden weer een stukje en stoppen bij een ruïne van een afgebrande kerk. Daarnaast is een klein houten kerkje
gebouwd, de Sint Alexander Nevski kerk, heel gezellig binnen met overal oude en
nieuwe Iconen. Genoeg standaards om kaarsjes te branden, die in een winkeltje
in de kerk verkrijgbaar zijn. Ik koop er vier en steek ze aan bij St. Franciscus. Er zijn geen banken, dus
iedereen staat tijdens de dienst. Daarna bezoeken we de Heilige Drievuldigheid
Kathedraal met zijn gouden domes. Binnen kan je in een koepel kijken, die heel
hoog is en prachtig beschilderd. Er hangen ook te kust en te keur mooie
iconen. Ik moest dringend naar het
toilet en Natasja vraagt een rondlopende kuisvrouw waar die zich bevind. We
moeten een trap naar beneden volgen. Vervolgens komen we in een labyrint van
gangen terecht onder de kerk. Veel deuren doch allemaal op slot. Na wat
ronddwalen komen we achter de kerk weer op de begane grond terecht. We weten
niet welke kant op te gaan , maar dan brengt een vriendelijke dame uitsluitsel.
De toiletten zijn om de hoek aan de overkant. Het werd tijd. Het ophouden van
de plasdrang is wat nijpender door mijn al wat oudere prostaat. Een verademing
wanneer het lozen een aanvang neemt.
Mijn
partner heeft inmiddels een amusant gesprek voor de kerkdeur met een Russische
orthodoxe priester, die wel geen Engels spreekt, doch wordt vertaald door
Tamara.
We gaan weer op pad. We rijden door wat wijken waar de wegen erbarmelijk
zijn en niet geasfalteerd. Natasja haalt een tas uit een geparkeerde auto en we
gaan weer verder. Susie en ik kijken elkaar aan. Het lijkt hier de juiste plek
voor een beroving of kidnapping. We voelen ons even niet zo safe in deze
achterbuurten. De huizen zijn verveloos en zeer slecht onderhouden. Geen
tuinen. Alles is grauw en troosteloos en drie of vier verdiepingen hoogbouw. En
dan plotseling zien we de zee weer. Tamara vraagt aan wat kletsende mannen waar
de grote zeeleeuwen zijn. ‘Ze zijn
vertrokken,’ zegt de man. We zijn te laat. Het
is 1 uur en we hebben genoeg van de stad gezien en voor een natuurwandeling in
berengebied is het geen weer, dus besluiten we te gaan lunchen. We stoppen bij
een winkelcentrum en begeven ons naar het gedeelte waar allerlei restaurantjes
zijn. Het ziet er gezellig uit. Een behoorlijk puisterige, zeer jonge man komt
ons vragen wat we willen eten. We bestellen een
borsjt soep, lekker gevuld met rode bietjes, uien, stukjes vlees en
room. Ik dacht, ‘dat is Russisch en goed gekookt , dus geen gevaar voor de
gezondheid’. We kouten wat en komen te weten dat Tamara een zoon van vier
heeft. Natasja heeft een dochter van achttien die naar de universiteit gaat dit
jaar. Ze vertelt dat ze als hobby buikdanst en laat ons trots enige foto’s op
haar telefoon zien. Ze gaat in een paar maanden naar Glasgow vanwege een grote buikdans meeting. Ze laat ons ook nog een bruine beer zien , die
ze laatst tegenkwam langs de weg. Hij ziet er eigenlijk heel lief uit. Verder
komen er nog kraters en natuurlijke warmwater baden voorbij. In de zomer is het
zo’n achttien graden en zeer geslaagd voor de natuur en eenzaamheid liefhebber.
Het ligt zeven uur vliegen van Moskou af, dus nou niet naast de deur. Ondanks
het pleuris weer hebben we een leuke dag gehad en we omhelzen de dames ten
afscheid bij het schip.
